Ludzie bezdomni - powieść modernistyczna
Żeromski odchodzi od tradycyjnego przedstawienia biografii bohatera. Judyma nie poznajemy jako małego dziecka, ale już jako dorosłego, wykształconego i ukształtowanego człowieka. O jego przeszłości owiadujemy się dopiero w następnych rozdziałach ze wspomnień samego tomasza i ludzi, którzy go znali. Szkieletem kompozycyjnym utworu niewątpliwie są losy głównego bohatera, w których wyraźnie wyodrębnia się kilka etapów: pobyt w Paryżu opisany na początku powieści, w którym autor dokonuje ekspozycji Judyma i przedstawia go czytelnikowi, pokazując, kim jest doktor Judym. Za kolejny etap można uznać powrót do Warszawy. W tej części historii bohatera mamy do czynienia z retrspekcjami, dzięki którym dowiadujemy się jak przebiegało dzieciństwo Judyma, skąd pochodzi i jaka była jego droga do kariery lekarskiej. Początkiem następnego etapu w życiu lekarza jest wyjazd do Cisów, gdzie Judym odbywa praktykę lekarską oraz stabilizuje swoje życie uczuciowe zaręczając się z Joanną. Następny etap to praca na stanowisku lekarza w kopalni. Podczas tej racy Wokulski musi oglądać wyzysk pracowników, dojrzewa w nim decyzja, którą podejmie. Wyraźny epilog historii Judyma stanowi rozdział "Rozdarta sosna", w którym bohater dokonuje ostatecznej decyzji, postanawia zerwać zaręczyny i poświęcić się pracy na rzecz biednych ludzi.